Η αγρύπνια και το όνειρο (Μια ανάγνωση του μυθιστορήματος ‘Η αηδονόπιτα”, Πατάκης 2008, του Ισίδωρου Ζουργού)

της Αρχοντούλας Διαβάτη

Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, γύρω στα 1821, ο Θάκερει Λίντον, φτωχός Αμερικανός φοιτητής, αλλά καλοσπουδασμένος από τον προστάτη του με τα κλασικά γράμματα, παράτησε το Χάρβαρντ και πέρασε τον ωκεανό προς την Ελλάδα που τότε ξεσηκωνόταν, σταυροφόρος κατά της απολυταρχίας. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Να ξεχάσει τον άτυχο, αποδιωγμένο έρωτά του για την Ελίζαμπεθ, την κόρη του πλούσιου προστάτη, πολεμώντας για την ελευθερία. Ένας επαναστατημένος νέος άνθρωπος, ένα ελεύθερο πνεύμα με μόνους τους αγαπημένους του ποιητές στο μπαούλο του να τον εμπνέουν, ξεκινάει να αγωνιστεί  για την επαναστατημένη Ελλάδα: να ελευθερώσει και να ελευθερωθεί. Ο Μπάιρον είχε προηγηθεί. Εποχή του Βέρθερου και της Λότε. Εποχή του Ρομαντισμού. Τον επόμενο αιώνα οι δυνάμει ποιητές θα ξεκινούν συγκινημένοι για τον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας και στις μέρες μας ίσως για την στερέωση του σοσιαλιστικού ονείρου στην Κούβα ή το Μεξικό και τη Βολιβία.

Εντωμεταξύ της γράφει. Ανεπίδοτες επιστολές, «ένα κακόμοιρο χρονικό ενός έρωτα κι ενός ονείρου», έτσι τα ονοματίζει αυτά τα γραφτά ο αφηγητής. Επίσης «αηδονόπιτα» γράφει αργότερα για εξώφυλλο στις επιστολές, όπως «χίμαιρα», όπως «άπιαστο ιδανικό», ένα ιστορικό μυθιστόρημα πεντακοσίων ογδονταοκτώ σελίδων στα χέρια μας.

Ευρηματικό είναι ότι όπως στις αντίστοιχες τραγωδίες των κλασικών μας (Πέρσες, Τρωάδες, Εκάβη), οφείλουν να περιγραφούν οι  Έλληνες και ο μύθος της επανάστασης του ’21 αντικειμενικά, αποστασιοποιημένα, κοιταγμένα με τα μάτια ενός ξένου. «Φατρίες, παιχνίδια εξουσίας, φαγωμάρες..» θα διαπιστώνει στο «ημερολόγιό» του για τους νεοέλλληνες ή θα παθιάζεται με την επανάσταση χωρίς το φόβο του εθνοκεντρισμού ή του εθνικισμού.

Το ταξίδι αρχίζει. Νάξος, Θεσσαλονίκη, Θεσσαλικός κάμπος, τα λημέρια του Ολύμπου, η Ρούμελη και τέλος η έξοδος της τραγωδίας, το Μεσολόγγι. Ναι, το έπος των πολιορκημένων είναι από τα πιο δυνατά κεφάλαια του μυθιστορήματος από άποψη έντασης, ατμόσφαιρας, ένας υπαρξιακός αγώνας μέχρις εσχάτων.

Στη Θεσσαλονίκη, όπου φτάνει από σύμπτωση στην οικογένεια του Ασημάκη, ενός πλούσιου εμπόρου παλιότερα, έχουν προηγηθεί σφαγές και βιασμοί από τους Τούρκους. Συγκεκριμένα στο πρόσωπο της θυγατέρας του παλιού φιλικού Ασημάκη, συναντάει τη μοίρα του. Ερωτεύεται τη Λαζαρίνα και η ευθύνη γι’ αυτήν γίνεται η ελευθερία του. (« Ονειρεύομαι μια βουτιά στη λιμνοθάλασσα για να καθαρίσω τα έξω μου-μέσα λάμπω ολοκάθαρος, το χρέος είναι σαν τον έρωτα, ένα σαπούνι που μοσχοβολά»). («Η γυναίκα μου, το παιδί μου, ο σκοπός μου, το ίδιο το αίτιο της εσωτερικής μου ελευθερίας ήταν εκεί»). Ξεκινάει μαζί της να πολεμήσει τους Τούρκους στο πλευρό των Ελλήνων, φτάνοντας στο σημείο να γίνει ο ίδιος μια αμείλικτη πολεμική μηχανή. Ο αγώνας ενάντια στους Τούρκους γίνεται αγώνας για την αυτοπραγμάτωσή του, την ελευθερία του, την επιβίωσή του.

  Ό Παναγιώτης, ο Γιαννακός, ο Ασημάκης, ο Νικήτας, ο Ελισαίος, αλλά και ο Κασομούλης, ο Παπάφης, ο Μιαούλης, ο Μπάιρον, έως  τα «απόνερα της πολιτισμένης Ευρώπης»,  όλα τα πρόσωπα ιχνογραφούνται με φόντο τα γεγονότα της επανάστασης, τη δύσκολη ζωή, τις μάχες, την πείνα, το θάνατο μέχρι τη βραδινή έξοδο του Μεσολογγίου. Πότε σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και λιγότερο σε τριτοπρόσωπη, ο Γκαμπριέλ διηγείται στην παλιά του αγαπημένη γεγονότα, καταστάσεις, και αισθήματα. Τις τελευταίες λευκές σελίδες όμως αναλαμβάνει να τις γράψει παραδόξως η Λαζαρίνα, σε πρώτο πρόσωπο.

 Ένα βιβλίο είναι ένα κατόρθωμα της γλώσσας. Και η γλώσσα εδώ είναι  το πιο δυνατό σημείο του μυθιστορήματος χωρίς να λείπουν οι λυρικές υπερβολές. ΄Εχοντας αντηχήσεις, αλλά και ρητά παραθέματα κάποτε από τον Σολωμό, τον Καζαντζάκη, τον Μυριβήλη και τη «Ζωή εν τάφω, και το δημοτικό τραγούδι. Είναι οπωσδήποτε η λυρική γλώσσα ενός μάστορα της γραφής. Έτσι η «ανασύσταση της εποχής με όλα τα πραγματολογικά της στοιχεία», που είναι και ομολογημένος στόχος του συγγραφέα, γίνεται με επιτυχία. Το όνειρο του έρωτα και της επανάστασης βγαίνει αληθινό. Ο Γκαμπριέλ ξέρει να στήνει ονειροπαγίδες.

(Ένα καλό σενάριο, μια στιβαρή σκηνοθεσία και το έργο θα γίνει μια συναρπαστική ταινία. Φανταζόμουν συνεχώς στη διάρκεια της ανάγνωσης  τη Μαρίνα Καλογήρου ,στο ρόλο της Λαζαρίνας, να χαιδολογάει «φλουρί μου», τον Γκαμπριέλ. Με άγγιξε ιδιαίτερα θέλω να πω η αύρα της Λαζαρίνας. Θεωρώ πολύ δουλεμένο και ιδιαίτερα συγκινητικό αυτό το χαρακτήρα στο βιβλίο).

Ιδιαίτερα εντυπωσιάζουν στο μυθιστόρημα, εκτός από την έρευνα που έκανε ο συγγραφέας στις πηγές που έχουν σχέση με την εποχή, έτσι ώστε το κείμενο και να κερδίζει σε αληθοφάνεια αλλά και να είναι μεστό σε γνώση και αλλά και  νεανικότητα,  οι περιγραφές και οι παρομοιώσεις σε κάθε σελίδα, για κάθε συναίσθημα, για κάθε σκέψη, μια ανεξάντλητη μηχανή στην υπηρεσία της αφήγησης, με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία.

Παραθέτω μερικές: «τα μάτια της είχαν χάσει πάλι τον εξάντα τους και χάζευαν ...ασυντόνιστα» / «΄Ολος ο αγώνας των Γραικών φαίνεται τώρα πια μες στο μυαλό μου σαν μια μεγάλη αηδονόπιτα» / «Η καρίνα των λογισμών μου μ’ έφερε στη χώρα του Ομήρου» / «Η μοίρα μου είναι σαν ένα στενό ζωνάρι. Με πιέζει, όπως τα σπάργανα τα βρέφη» / «Χώθηκα για τα καλά στις κουρτίνες της βροχής του κάμπου» /«Τον σκέπαζαν όμως νιφάδες θλίψης» /  το μαχαίρι μου το ακόνισα στην πέτρα της άρνησής σου» / «Οι αφροί της πλώρης είναι ο πλακούντας των ονείρων μου» / «Τα μάτια της γριάς ήταν σαν το στημόνι του αργαλειού, ύφαιναν γρήγορα τις πιο κρυφές σκέψεις της Λαζαρίνας» /«Τι όνειρο παλίρροια ήταν κι αυτό. Μόλις που πρόλαβε κι έβρεξε τα χείλη του μέσα της...»/ « Η λαχτάρα μου φουσκώνει σαν το προζύμι» /« Τα βλέφαρά του, που σαν δυο μικρές αυλαίες έπαιζαν τα όνειρά του..» / «Ομόκλινος της αγρύπνιας» / « Αίμα από βόλια και αίμα από λέξεις» / « Εγώ ήμουν μια παλίμψηστη περγαμηνή που τη διάβαζε με ευκολία, μια  περγαμηνή όπου αναγνώριζε όλα τα σβήσε γράψε της ψυχής μου»/ Όπως η σουπιά, ξερνάω μελάνι κι εγώ όταν βρίσκομαι σε ταραχή...στο χαρτί» / «Σαίτευε ο νους..» / « Η εικόνα της αγγλικής σημαίας χώθηκε στο μάτι μου σαν αγκίδα»/ «Πού το ’κρυβε τόσο νερό στις μασχάλες του ουρανού;» / «Παρατηρούν τη σταγόνα του χρόνου να παχαίνει και να πέφτει...» / «Οι σκεπές, οι τοίχοι, όλα έμοιαζαν σαλιωμένα από το χνότο του ποταμού». /«Πάνω από τα αραχνιασμένα δοκάρια της οροφής είχε τρύπες πολλές που στράγγιζαν το φως της μέρας…»/« Σύνευνος του ποταμού» / «Έτσι όπως είμαι ανάδρομος και πλέω ανάποδα στην κοίτη του ποταμού καθώς όλοι οι Ρωμιοί κατηφορίζουν..»/«Χαζεύοντας την ψιχάλα που σγούραινε την επιφάνεια της λιμνοθάλασσας…»   / « Το ’χε τώρα στο στόμα του, όνειρο βιαστικό και άχαρο, με χνούδι, σαν άπλυτο ροδάκινο.» /«Αυτός ο πολιτισμός μου έφαγε τη φύση μου, όπως το σαράκι το ξύλο»/ «Αυτά που λες είναι ακόμα ένα φιδοπουκάμισο»/ «Εδώ και τέσσερα χρόνια ο αγώνας σας είναι η εκκλησία μου» /«Τις τρίχες των μαλλιών της, όλο αυτό το σγουρό αλφαβητάρι που στολίζει το κεφάλι της./ «Ο ήλιος του χειμώνα είναι λιπόσαρκος, κουτσός σαν εμένα κι ανήμπορος» / «Θαρρεί πως όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι ασπρόρουχα και θέλει να τα πλύνει στο ποτάμι. Τρίβει με χάδια όλους τους παλιούς φόβους σα λεκέδες»  /«Ξεροί λόφοι μέσα από τις κοίτες του ανέμου» /Τα μαλλιά της γυάλιζαν σαν τη ράχη των χελιδονιών / «H Λαζαρίνα ξινίστηκε με όλ’ αυτά» 

 Το εύρημα των επιστολών προς την πρώτη άτυχη αγάπη του, αφύσικο μετά και από τον έρωτά του για τη Λαζαρίνα, στο τελευταίο μέρος του μυθιστορήματος μοιάζει να δικαιώνεται. Μιλά στην Ελίζαμπεθ, που ήταν τελικά η ετεροθαλής του αδερφή. Όπως ο Μπάιρον είχε ερωτευτεί κι αυτός την αδερφή του. Βρισκόμαστε βέβαια στον καιρό του  Ρομαντισμού!    

Το κυκλικό κλείσιμο του μύθου μετά τα πέντε χρόνια πολέμου, (1821-1826 και 1869 ), «το μισό Ίλιον», όπως αναφέρει, τον φέρνει μετά τις μάχες που έδωσε για να αυτοπραγματωθεί, να νοηματοδοτήσει τη ζωή του μ’ έναν έρωτα κι ένα ιδανικό, στη γενέθλια πόλη.

                                         

Σε ένα είδος επιμέτρου –που θα μπορούσε και να λείπει-  βλέπουμε την εξέλιξη της ιστορίας: οικογένεια από ένα ελληνόπουλο και δυο τουρκάκια, κληρονομιά, θάνατος του Γκαμπριέλ και ήσυχα, δικαιωμένα γεράματα για τη Λαζαρίνα, στην αντίστοιχα γενέθλια πόλη της . Σημειώνουμε τέλος ότι οι άγνωστες ιδιωματικές λέξεις εννοείται ότι είναι πολύ περισσότερες από όσες αποταμειέυονται στο γλωσσάρι, στο τέλος του βιβλίου, και η ταυτόχρονη με την ανάγνωση αναζήτησή τους είναι ιδιαίτερα προβληματική. Επίσης η ορθογράφηση κάποιων λέξεων: γείραμε, ήσκιος, φαίνεται κάπως ανοίκεια. Το εξώφυλλο, παλιά λιθογραφία με θέμα τον πόλεμο-παιχνίδι των παιδιών είναι ήδη ένα πετυχημένο αντιπολεμικό σχόλιο. Θα θέλαμε για συμπέρασμα να τονίσουμε ότι η αηδονόπιτα είναι ένα μοντέρνο και ευαίσθητο ιστορικό μυθιστόρημα, ατμοσφαιρικό και νεανικό. Νεανικό κυρίως για την αναζήτηση ταυτότητας μέσα στην παγκόσμια ανθρώπινη γλώσσα των καιρών μας και νοήματος για τη ζωή.

Η ανωτέρω βιβλιοκρισία πρωτοδημοσιεύτηκε στο Κοζανίτικο λογοτεχνικό περιοδικό ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, του Βασίλη Καραγιάννη, τεύχος 146.

Σύγχρονοι Συγγραφείς της Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο) #3

Πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ, στο βιβλιοπωλείο της Αγιορειτικής Εστίας, η πρώτη για το 2016 συνάντηση των μελών της Λέσχης Ανάγνωσης της Αγιορειτικής Εστίας.

Στη συνάντηση μας, είχαμε την τιμή και την χαρά να φιλοξενήσουμε τον συγγραφέα Ισίδωρο Ζουργό, τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά. Μαζί του συζητήσαμε για το έργο του «Η Αηδονόπιτα», αλλά δεν μείναμε μόνο σε αυτό. 

Η συζήτηση ανοίχτηκε και στα υπόλοιπα βιβλία του ενώ δεν έλειψαν και οι προσωπικές του εξομολογήσεις για τη διαδικασία γραφής, την έρευνα που προηγείται, την επιλογή των θεμάτων, ενώ έγινε εκ μέρους του αναφορά σε αγαπημένα βιβλία, αγαπημένες ταινίες κλπ. Τέλος προσπαθήσαμε να εκμαιεύσουμε κάποια στοιχεία για το νέο του βιβλίο, το οποίο δεν έχει ξεκινήσει να γράφει ακόμα, αλλά όπως μας είπε ο ίδιος «θα περιέχει σίγουρα ιστορία και θα περιέχει σίγουρα Θεσσαλονίκη». 

Η βραδιά ήταν πολύ όμορφη και όλα τα μέλη ενθουσιάστηκαν από την εξαιρετική παρουσία του συγγραφέα Ισίδωρου Ζουργού, τον οποίο ευχαριστούμε για ακόμα μία φορά. 

Ακολούθησε η κοπή της Αγιοβασιλόπιτας της Λέσχης και το φλουρί έπεσε στην κα. Ρία Ευαγγελινού στην οποία δόθηκε ως δώρο η λαμπρή έκδοση της Αγιορειτικής Εστίας με τις περιηγητικές σημειώσεις του Ουκρανού περιηγητή, Βασίλι Γκρηγκόροβιτς Μπάρσκι. Της ευχόμαστε μέσα από τη καρδιά μας να είναι πάντα τυχερή και να έχει πάντα υγεία, όπως το ίδιο ευχόμαστε και για όλα τα μέλη της Λέσχης μας. 

Το επόμενο βιβλίο προς ανάγνωση που επιλέχθηκε μετά από ψηφοφορία, είναι το έργο του Απόστολου Παπαγιαννόπουλου, με τίτλο «Η Επιστροφή». Η επόμενη συνάντηση θα γίνει στις 8 Μαρτίου 2016, στο βιβλιοπωλείο της Αγιορειτικής Εστίας.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

 Η Μικρασιατική Καταστροφή του '22, ο ξεριζωμός του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού απ' τις προγονικές του εστίες και οι συνεχείς δοκιμασίες και περιπέτειες των Μικρασιατών προσφύγων σε ολόκληρο τον κόσμο, αποτέλεσαν ένα σύγχρονο ελληνικό έπος του οποίου το περιεχόμενο και οι διαστάσεις, για διάφορους λόγους και αιτίες, συνεχίζουν να αγνοούνται από τους Έλληνες σήμερα. Ειδικά για τους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που μετά την Καταστροφή του '22 κατευθύνθηκαν προς την τότε Σοβιετική Ένωση, ακόμα και σήμερα είναι περιορισμένες οι ιστορικές αναφορές και πληροφορίες.

Η διαδρομή ενός καθημερινού Έλληνα, του Μιχαήλ Θεοδόροβιτς Κυριάκοβ, που γεννήθηκε στο Καρς της Μικράς Ασίας το 1915, έζησε την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη συγκρότηση της Σοβιετικής Ένωσης, αγωνίστηκε μαζί με τους άλλους Πόντιους για την επιβίωση στα βουνά του Καυκάσου και αναδείχθηκε χάρη στις ικανότητες και το σθένος του σε υψηλά αξιώματα στη δεύτερη πατρίδα του, αποτελεί τον κορμό αυτής της ιστορίας που αναφέρεται στο έπος του Ποντιακού Ελληνισμού στη Σοβιετική Ένωση ως την Επιστροφή των νέων Αργοναυτών πίσω στη Μητέρα Ελλάδα...

Aς (ξανα)διαβάσουμε τους αρχαίους κλασικούς - Ένα οδοιπορικό στη Μεσόγειο με οδηγό τον Ηρόδοτο

Της Χριστίνας Δρούζα

Τουρκία, Ιράκ, Αίγυπτος, Ελλάδα: Ο Βρετανός ιστορικός Τζάστιν Μαρότσι ταξιδεύει στη Μεσόγειο του Ηροδότου και διαβάζει τον σύγχρονο κόσμο μέσα από τη γνώση που του δίνει για τον αρχαίο κόσμο ο Πατέρας της Ιστορίας. 

«Ο Ηρόδοτος από την Αλικαρνασσό εκθέτει εδώ τις έρευνες του, ώστε να μην ξεθωριάσει στο χρόνο ό,τι έγινε από τους ανθρώπους, μήτε να σβήσουν άδοξα, μεγάλα και θαυμαστά έργα, που άλλα πραγματοποίησαν οι Έλληνες και άλλα οι Βάρβαροι· ιδιαίτερα για να φανεί η αιτία που αυτοί οι δυο λαοί πολέμησαν μεταξύ τους». Κάπως έτσι ξεκινάει η καταγραφή του Ηροδότου και, ουσιαστικά, η ίδια η Ιστορία. Ο Κικέρωνας ήταν εκείνος που ονόμασε τον Ηρόδοτο Πατέρα της Ιστορίας, επειδή υπήρξε ο πρώτος που κατανόησε την αξία που έχει η Ιστορία για τον άνθρωπο και κατέγραψε όχι μόνο τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της εποχής του, αλλά και τα ήθη, τα έθιμα, τις συνήθειες και την καθημερινότητα, δίνοντάς μας μια πλήρη εικόνα της κοινωνίας στην οποία ζούσε. 

Ο Τζάστιν Μαρότσι, ιστορικός και ταξιδιωτικός συγγραφέας, μέλος της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας, γνώρισε το έργο του Ηροδότου αφού είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Ιστορία, γεγονός το οποίο εξηγεί μέσα από εξοστρακισμό του Ηροδότου από τα ακαδημαϊκά προγράμματα: «Η Ιστορία, ενηλικιωμένη, γεμάτη αυτοπεποίθηση και επαγγελματισμό, διέπραξε πατροκτονία, ξέκανε τον άνθρωπο που τη γέννησε», γράφει χαρακτηριστικά. Ο Μαρότσι, λοιπόν, διαβάζει τις Ιστορίες του Ηροδότου πολλά χρόνια μετά τις σπουδές του και συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται για μια απλή ιστορική καταγραφή των περσικών πολέμων. Ο μεγάλος ιστορικός γράφει ένα έπος για τον πόλεμο και την αυτοκρατορία, για το μεγαλείο του ανθρώπου, αλλά και τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Με το ιδιαίτερο ταλέντο του μυθιστοριογράφου, που ανακατεύει στην αφήγησή του μύθους και θρύλους, περιγράφει χώρες και τοπία, προσπαθεί να κατανοήσει τους ήρωές του, μιλάει για το αμετάλλακτο της μοίρας, τη ματαιοδοξία της εξουσίας, την αγάπη, τη θρησκεία και τις τιμωρίες των θεών. 

Ο συγγραφέας ξεκινάει το ταξίδι του από τη γενέτειρα του Ηροδότου, το σημερινό Μπόντρουμ της Τουρκίας, ένα τουριστικό θέρετρο γεμάτο παραλίες, ξενοδοχεία και έντονη νυχτερινή ζωή. Εκεί συναντά μια ενθουσιώδη ντόπια ιστορικό, συζητούν για την ιστορία της προτομής του Ηροδότου που κοσμεί την είσοδο του μουσείου της πόλης κι επισκέπτεται το Ινστιτούτο Ενάλιας Αρχαιολογίας για να ανακαλύψει τα θαυμαστά ευρήματά του. Στη συνέχεια, πηγαίνει στο σημερινό Ιράκ, επισκέπτεται τη Βαγδάτη και την αρχαία Βαβυλώνα, κι από εκεί ταξιδεύει για την Αίγυπτο και τις όχθες του Νείλου. Στην Ελλάδα πια, ο Μαρότσι επισκέπτεται την Αθήνα, παρακολουθεί ένα συνέδριο με τίτλο «η αρχαία Ελλάδα και το αρχαίο Ιράν: διαπολιτισμικοί διάλογοι», έρχεται σε επαφή με αναγνωρισμένους πανεπιστημιακούς,  συνομιλεί με την ιστορικό Μαριάννα Κορομηλά, κάνει βόλτες στο κέντρο της Αθήνας και ακολουθεί την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Η περιπλάνηση συνεχίζεται με στάσεις στις Θερμοπύλες, στη Θεσσαλονίκη, στην Κομοτηνή, στην Καβάλα αλλά και στην Καρδαμύλη της Μεσσηνιακής Μάνης, όπου συναντάει τον συγγραφέα Πάτρικ Λη Φέρμορ. Ο Μαρότσι ολοκληρώνει το ταξίδι του στο νησί της Σάμου: «Η Σάμος είναι το απώτερο σύνορο της Ευρώπης, το πιο ανατολικό οχυρό. Πέρα από τη θάλασσα, βρίσκεται ο παλιός εχθρός, ο σημερινός Νταρ αλ Ισλάμ, ο μουσουλμανικός κόσμος, αυτός που κάποτε ήταν η Περσική Αυτοκρατορία». 

 Στις σελίδες του βιβλίου ο συγγραφέας ταξιδεύει στους ιστορικούς τόπους, περιγράφει τις συναντήσεις και τις εμπειρίες του, γυρίζει πίσω στο χρόνο και παραθέτει ολόκληρα αποσπάσματα από τα βιβλία του Ηροδότου, συνομιλεί με το παρόν και το παρελθόν· ουσιαστικά «διαβάζει» τον σύγχρονο κόσμο μέσα από τη γνώση που του δίνει ο αρχαίος κόσμος. Ο αναγνώστης τον ακολουθεί μαγεμένος σε αυτήν τη διαδρομή στους γνωστούς και άγνωστους τόπους και συνειδητοποιεί πόσο βαθιές είναι οι ρίζες του. Σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο ζουν, αναπνέουν, πολεμούν και δημιουργούν άνθρωποι εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Οι Ιστορίες του Ηροδότου διδάσκονται στο σχολείο στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου, αλλά στην ηλικία των δεκατριών είμαστε όλοι πολύ νέοι για να συνειδητοποιήσουμε τη λογοτεχνική ομορφιά που κρύβουν μέσα τους οι σελίδες τους. Ο ταξιδευτής Μαρότσι μας δίνει την ευκαιρία να επανεκτιμήσουμε το έργο του μεγάλου ιστορικού και –γιατί όχι;– να αναζητήσουμε και να ξαναδιαβάσουμε το πρωτότυπο κείμενο. 

Πηγή: http://www.iefimerida.gr/news/246797/xanadiavasoyme-toys-arhaioys-klasikoys-ena-odoiporiko-sti-mesogeio-me-odigo-ton-irodoto#ixzz3xsxHvB00